plurk :P

8am

Mananaginip pa lang ako nung ginising kami ni ermats. Sa sobrang pagmamadali eh syempre, di nako naligo. Ang nakakainis, pinagmamadali ka na nga tas sila pa ung nagbabagal dyan! sos!

10am

Is in the ICU department. Ayoko sila kausap kaya nakipaglaro na lang ako sa mga pinsan ko na toddlers. tatlo sila, pero parang lima ba ung inalagaan ko?

12pm

syempre, umuwi muna kami ng lola ko sa espanya. Inaantok at nagugutom at nayoyosi. shet. nakakabaliw yun ah?!!! huhuhu… pero okay naman, after nun, babalik na kami sa ospital

2pm

dumating si tita at tita  ko with their children. uhhmm.. galing sila sa bahay at nag decide ang lola ko na wag na muna umalis. EH gusto ko na pumunta? so nagpaalam nako.

5pm

I’m all alone in my lolo’s room. I tried to talk to him but I cried for the nth time. Parang ganito:

“angkong….aahhhh…waaahhh~!!! (iyak na)”

So, nakuntento na lang ako magisip ng magisip what he’s thinking. He spend so much time thinking that he can’t open his eyes. Di na din siya makapagsalita pero nakakarinig pa kaya parang chance ko na nga to na sabihin ko na magsabi sa kanya ng kahit ano. Lam nyo na, nababaliw nako sa bahay at wala ko makausap…kaya at least, someone’s their to listen to me.

Pero di ko nga kaya..ang dami pa naman ako icchismis sa kanya. LOL.

At si nurse, siguro naisip nya na kailangan ko ng kausap so….

nurse: ikaw paborito nyang apo noh?

wei: ahh di ako..siguro pangalawa lang ako o pangatlo… pero marami siyang paborito kaya di ko alam kung san ako..

nurse: ikaw ang una. halata.

wei: ganun ba? totoo ba un angkong?..(tas umiyak uli. WEAK! BOO!)

7pm

2 naging bisita nya na ako ang nagbantay. They gave me their phone numbers just in case lang naman na ako pa rin magbabantay. Sayang, di ako marunong mag salita ng okien. sorry na. nahirapan kayo saken. LOL

7:30pm

my aunt (father’s side) calls me. sabi niya, humingi na daw ako ng tawad ngaun. lahat lahat. ehhh…bakit? wala naman ako kasalanan sa kanya ah?!!! amp. Tsaka, positib ako. I always daydream na pupunta kami ng lolo ko sa templo sa baguio para magdasal. sos.

I can’t imagine that he’s not there for us.

or for me.

Ilang beses ba sya nagdasal kay santo singkong para sa pag aaral ko?

Pano ko magccelebrate ng chinese new year?

sino pa magsasabi na swerte ako?

Pag umiyak ako dahil lang sa bagsak ako, meron ba magpapatahan saken?

Ung hindi ako ikakahiya kahit sa harap pa ng bahay nya (ako umatungal)?

Ung hindi babaguhin ugali ko dahil masaya na siya na ganito ako?

Ung nakikita kong proud na proud siyang ibida ko sa dabarkads ‘na apo ko yan! magaling yan! nag aaral yan sa blah blah blah’. Tas lahat ng sasabihin nya tungkol saken, puro good things.

At sino pa tatawag saken ng pangalan ng intsik pagkagising, at magsasalita ng intsik at tatawa naman ako ng: “angkong… nakalimutan mo na naman ba? di ako marunong mag intsik!!”

wala.

Walang wala sila sa non-bio lolo ko.

kaya baket ako magssorry? anong issorry ko? gusto ko mag sabi ng thank you, pero naiiyak lang ako. hayy

8pm

dumating na mga angkan… nasa visitor’s area sila tas ako pa rin nagbabantay. Pumasok lola ko with my freshman highschool cousin. Akshalli, eto iniintay nila na pumunta kasi alam nila, paborito nga siya. Lahat ng errands sa kanya tas siya lagi kasama ng lolo ko pag di lahat kami available.

lola: o, magsorry ka na!

cousin: nu sabihin ko?

Lola: lahat!

cousin: sorry po, kasi lagi kitang hinhingan ng pera…

Lola: (pertaining to me) ikaw?

wei: wala….uhmmm. sorry …..angkong kasi… (umiiyak na naman) di kita nakasama…. sa graduation……. ko…waaaahhhh~!!!! ayaw nila mommy at asawa mo eh… kasi …….di mo …..daw…. kaya…mahina ka na daw eh…wahuhuhuhuhu~!!!

at oo.. nagsshake na buong katawan ko na hindi ko na nga kaya sabihin lahat.

at oo… narinig nya ko, kasi umiyak din siya.

9pm

Lumabas na muna ko. Sakto, may parada! hooo~!! ang gaganda nila! LOLz.

10pm

Nakikipaglaro sa mga toddler cousins

10:30pm

I never said goodbye to him. Mga 9pm kasi natutulog na siya eh. Ung regular na araw lang.

**note: di sakto ung oras. estimate lang yan. lol**

so cute but we never really made it

i talk to my dad some time ago and I mention na nabburn out lang ako. Napansin kasi nila na hindi nako pumpasok ng school, at wala naman talaga ko ginagawa. Tsk! bakit ba hindi na lang magpasalamat mga magulang na hindi gumagala anak nila?

akala din nila nag drop nako ng subject…err… naman! move on! haha~!! nagsasawa lang talaga ko mehn… I got bored; laging ganun ginagawa eh. hehe.. at prelim week yun. sos.

erpats: wala kang gf?

tsk.. will that makes a difference? I just miss my yosi mate. that’s all.

pages

Ok, simula na ng pasukan. Akshalli, nung January 4(o 5?) kami nagkaroon ng pasok. Lahat syempre, naghahabol ng deadline. May kumalat pa nga na balita na 3 days start ng klase, wala dapat na papa assignment mga prof o papagawa ng uber daming paper works – - ayon sa txt. Pero syempre,di naniwala ang college/building namen. Na isolate ba kami? o prank lang talaga? hehe

If you remember my yosi crush;dumating na yung time na sobrang patay na patay ako sa kanya…at dumating na din yung time na nagsawa nako sa kanya. tsk. Paghanga nga naman.

and yep… dahil nasa mababang stage na si shed* sa puso ko, imposibleng nasa hype pako gumawa. Hay naman…bakit ngaun pa? kaya eto, natengga na naman ako. hay.

We shoot our grad pic yesterday and I wasn’t excited. Akshalli, nagising ako 40minutes before our shooting. I don’t bring any formal or ‘fashioned’ clothes. Nag uniform na lang ako sa sobrang katamaran ko. errr… naiisip ko kasi eh, natatakot ako na baka maging souvenir na lang yung grad pic at baka sa panaginip na nga lang ako grumaduate ayon kay tito. tsk! scaryy amp.

At eto na nga…deadline uli.

I rant to bianca how boring the deadline is. 6yrs had past and I’m still dealing with deadline. Pagkagraduate, dealine pa rin. Pag nadeadz, isasama ko parin ba deadline sa hukay ko? errr….

nabburn out lang ako dont worry

Changing times

Naaalala mo ba to tito?

misa de gallo

I’ m a catholic. but not in practice.

I prayed yes, pero di ko napagtripan magdasal sa harapan mismo ng bahay ng diyos. It’s because I am distracted by:

-the hypocrites

-mga di naman talaga nagdadasal….nagoobserve lang

-structures of the church

-minsan sa mga kasama ko na gustong makipagdaldalan saken.lol.

Syempre, isa din ako sa mga ipokrito na nagdadasal dasalan lang at gustong makinig ng salita ng diyos. It is boring. nuff said. So, pumupunta na lang ako sa simbahan ng lolo ko (taoist) kasi, at least dun, lahat sila attentive na nakikinig although di ko maintindihan.

Dati namen, sumasama ako kay tito pag magsisimbang gabi siya. Di lang ako nakikinig eh.lol. We sit in the grass and admire the stars and the clouds in the sky. Sometimes, we get to know a lot of girls. Basta parang happy mode. Siguro kung nakikita kami ni father eh pinalabas na kami sa uste. LOL.

As I get older, Inaayawan ko na pumunta sa mga simbang gabi na yan. Walang essence….and yes, I know myself. I’ll just observe the crowd and stuffs at nakakawalang respeto naman yun kay father and the father in heaven. But this year, things change. Sabi ko nga sa lola ko, tutal naman gising pako, bakit di ako magsimbang gabi? kahit mag isa lang?

So I tried. Napagtripan ko lang, pero sa apat na araw na pinunta ko dun., di ko lang naappreciate yung stars; I also appreciate the crowd. Sa apat na araw na palipat lipat ako ng pwesto, we listen to the word of the lord, at lahat ng makita ko, nagdadasal talaga.

The purpose of going to church is to listen what they preach. Ang cool kaya na lahat kayo nag gather to listen and pray?! First time I saw the crowd like that at karamihan (tulad ko) ehh di na nag effort magsuot ng pang alis na damit. Sorry God, ang aga aga kasi kaya okay na siguro kung pantatapal namen mga gusgusing damit ng jacket and cap noh??hehe! peace!

wave of stoplights part 2

I’m a car in my past life. See? Lagi akong nag zzoom sa kung anuman napagtripan ko without thinking what might happen. Kahit anong consequences pa gawin ko, I just move on in my top speed. I bear this in mind: The coin has two sides. No matter what I do, meron at merong mangyayari na hindi mo magugustuhan.

That’s why I never slowdown. Siguro yun yung mali ko. I always expect something nice and good at the end of the road. The end will be like this: people will admire me of my talent and skills that’s why I’m exerting all the oil and gas even if it kills me.

And obviously, wala ako sa drag race.

I’m not the best and fastest car in the world. I’m just an average car na tipong pang mass produce lang., na makikita mo araw araw sa daanan at di mo na susundan ng tingin kasi nga, average lang. And when I’m in a rough road, lagi na lang umiinit ulo ko to the extent that I can’t control the pressures. Of course, my passengers will bug me. Sisisihin nila ko sa lahat ng dinaanan ko dahil ung mga dinaanan ko, yun yung way para madaanan ko si rough road. Gets? Hinde? o tama na…

At sa dami ng dinaanan ko, bakit parang may mali?

and to think of it, I just saw the stoplight suddenly turned red.

I can’t move on. Some of my parts are damaged, but my passengers wants me to move on because I manage to beat that red light once; pero siguro tama na yung once, gusto ko naman sumunod.

Tinignan ko yung left, then right. Wala namang pulis.

Tinignan ko yung harap, then likod.

I don’t see some cars. I see my friends.

They’re waving and smiling at me.

The yellow light turned on.

I move slowly.

This is the First time in my life that I need to control my speed. I’m looking for a pit stop to repair the damage; but see? di ko mahanap. The road is so narrow and its not clear anymore (may fog ) so I need to focus more.

Siguro nga, malapit nako sa finish line. Konting… andar pa…

wave of stoplights

Nasa ayos na lahat. I had a lot of plans last sem and it ruined. Yes, i’m prepared na kaya ko magdahilan ng madaming madami to give way for my thesis/acads but I’m not prepared na tatanggihan ko lahat sila… as in ALL OF THEM!

Yes i know, lahat ng importanteng okasyon eh tinanggihan ko na. Binyag, birthday, kasal, debut, debut  ng album, anniversaries etc. and I just thought,

“tama nga ba yung ginawa ko?”

House and school-parehas lang naman ginagawa ko. Pagkakaiba lang nun eh pwede ka humilata sa bahay pero sa school, syempre, may susuway sayo. Of course, you get the chance to enjoy the company of your friends in the classroom. At nung biglang dumating na ang deadline. Ka-boom na lang kaming lahat. Parang sumabog na lang ako sa sobrang inis.

Oo. di ko na beat yung deadline ni ser.

At oo din, marami kaming di nakahabol.

For the whole sem, I didn’t get the pinakaaasam na grade. I flunked. ano pa nga ba?

Lahat na nga ginawa ko, pero kulang pa rin? Parang nagluto lang ako ng sopas pero kulang pa rin ng asin. Kakainis diba? And looking back to what I did 4 yrs ago, nag enjoy ako kaya ko bumagsak. Ngayong nagkulong naman ako sa kwarto, bagsak pa rin? anubayun madam auring? Naglolokohan na lang po ba tayo?

And I’m here. Nakakawala na ng gana sa totoo lang. Wala nakong pwedeng isakripisyo kundi katawan ko na lang na tinorture na sa thesis. Deym. Huhu.

Lahat na nawala saken. I lost my friends, I lost myself, and I even lost a lot of money! Luging Lugi pre. Luging Lugi.

****To be continued****

new perspective

Change matters. As a matter of fact. Changing means maturing, or maybe your tired of your routines that why you want to change like me

well,It’s normal.

but weird.

All you have to do is let go of your old self and embrace the new one.

…and i’m talking to myself.

______________________________________

Bands:

Panic! at the disco

Nalula ako sa mga updates and interviews sa mga favorite bands since freshie (2005) and alot of them had change. Recently, Panic at the Disco splits up. I love the band with its new lyrics and beat. Something that is uncommon that you can have different meanings in one music. (Not just love and sex. .) Theyre one of the bands that doesn’t stick to there genre and try something new. It’s nice that you want to establish yourself and grow outside of the box so I think, it’s not bad at all. and,Hearing different genres in music is a real music enthusiasts—if your really into there music huh? First time I heard about them is when I came across to a my chemical romance fansite and people there were posting (starting)indie bands that’s why i knew some bands before theyre go mainstream. Too bad, kanina pako naghahanap kung nag eexist pa yung fansite na yun pero err… wala na. (2005 pa yun pre. malamang, vanish na yung site)

Heniway, Panic! at the disco nga.

Last august, (or july ba yun dave?) I’m looking for the p@d !soundtrack of jennifer’s body but its not out yet. Puro stream and demos lang naririnig ko. But hey! nakakalat na siya sa net. just try to look for it and listen.

 

i set my friends on fire

parang dati lang puro album art lang nakikita ko sa youtube and Im shock na may music video na sila. Cool~

Local: taken by cars

this techno band puts me on! I just think na sikat na sila because people around me talks about them. Di nako nag iisa. lol.

Local: tether

first time I heard them is in mayric’s. techno-robotic naman sila and I’m glad, kasama na sila sa gig ng taken by cars. Nice one!

Local: April morning sky

Don’t know if theyre mainstream already or not, but when I go to a summer gig and some people that I’ve talk to, people were looking for them so i think theyre famous to us, if not to the mainstream peeps

Local: Letter day story

Nescafe soundskool is their biggest break last year. I  heard their sounds on the FM’s at pinipilihan talaga yung mga mall tours nila. Nice one! Medyo iba nga lang yung demos na binigay nila compared to their album.  May acoustic versions pa! nice nice nice. I admire the guts and effort they exert to reach the ‘top’.

From first to last

for two years, I never heard about them. Medyo nagsawa nako eh. At nagulat ako that there former vox is not there vocalist anymore. I just heard a different voice in the same band. The beats and lyrics of the music is still (one) of the best

Niluluto mo ba to? Nasusunog mo ba to? Ahh oo. Kanin nga.

After that incident, I realize na:

-you must break your own principle in order to survive

-there will come a time that nobody will able to help you

Saturday kasi to.

Every weekends, pumupunta sila tita, mga pinsan ko at lola ko sa bulacan para samahan ang lolo ko na na-isolate dun. (kahit nung di pa kami lumilipat, ganun lagi routine nila). Eh may pasok kasi ako ng sat at tinatamad talaga ko umuwi dahil nakakatamad talaga. So, pag kumakain ako, either iwanan na lang nila ko ng makakain o bumibili na lang ako sa friendly karinderya.

First time dod. First time na kinorner nako ng tadhana para palitan na ang desisyon ko na hintayin ko na lang na mag asawa ako saka nako magsasaing. Balak ko pa nga, di nako matututo magsaing at sabihin ko na lang sa future asawa na:

“ako na lang maghuhugas ng plato, tapos ikaw nalang magluluto ah? Game?”

Pero hindi. Sa tv lang pala yun nangyayari. (weh?)

Gumising talaga ko ng maaga para pumasok ng maaga sa school. Akshalli, nagpakabibo talaga ko gumising kasi, lagi ako late sa subject na yun. At ang unang gagawin ni wei? Hahanap ng makakain sa labas.

Pagbukas ng pinto, pagbaba ng hagdan, at pagbaba pa uli, parang may nakita akong kakaiba. Ay hindi, normal na nga pala to. Kagigising lang, sorry.

Panic meets Wei. Gutom nako promise. At wala nako makain sa bahay. Tae, sayang naman yung gising ko ng maaga. Di nako makatulog, umiiyak na tyan ko sa gutom.

Anong ulam?

Hmm may baka na niluto dito. Pero masarap pag may kanin para busog

Ok.. noodols na lang tayo tols.

Wala pre.

Juice?

Wala din

Aha! May nakita akong yosi! Hooo~! Solb!

Pero dipala yun kadali. I need to decide:

A: ignore the pains. Immune ka na dito diba?

B: papakin na lang yung natirang ulam.

C: magsaing ka na para solb solb na talaga.

Syempre, matigas ulo ko, kaya A muna ginawa ko. But, after some minutes, I decided na magluto na. Do or starve lang yung choices, at wala akong balak mag diet.

First and last time na nagsaing ako eh highschool pa. At nasunog pa. Kaya, tinawagan ko na nanay ko kung pano magsaing. Hay, kaiyak.

…and then, while my mom is busy teaching me how to cook, Im busy looking for rice grains. Anong silbi ng pagtuturo saken ng nanay ko kung wala naming bigas?

Ma, nasan yung bigas?

Andyan, sa may cabinet sa baba.

Huh? Wala namang cabinet sa baba? Ahhh… muka namang walang bigas. Ay! Nakita ko na.

Tapos..

Tapos nun…

Ginawa ko naman yung tinuro ng nanay ko. Okay naman. Nalagay na sa kalan yung kaldero. At pinabayaan ko na lang siya maluto mag isa. Basta, ang golden rule na natutunan ko sa barkada ko nung highschool, pag naaamoy mo na yung kanin na nasusunog, luto na yun.

But I never expect it to be that tutong.

Siguro, kung busog ako nung mga panahon na yun, di ako magluluto, matutulog na lang ako uli at mananaginip na lang ng nilagang baka na lumilipad sa kalawakan.

Pero, may kung anong kapangyarihan ang gutom para maappreciate mo yung amoy at muka ng kaning tutong. Akshalli, naubos ko yung kanin with the ulam op course!

(last week post pa dapat to… and then, this weekend again, Nakasunog uli ako. huhu… i quit!)

clover

Ewan kung anong meron saken at nakadikit ata lagi si kamalasan kagabi pa! Sabi ng lolo kong intsik, magingat daw ako hanggang  july 21 dahil ‘malas’ nga daw ako… Malas nga ba??o sadyang tanga lang?