when we were so alive

I’ve just receive a phone call from my friend when I’m still working to ask me:

“anong pangarap mo?”

well, sa totoo lang, talagang na-shock ako sa tanong na un.Parang tinanong nya saken eh “who are you? really?” pero binary code lang ung ginamit.

I’m busy doing the reality stuffs for almost a year and i forgot how to dream!

at pagkatapos ng trabaho, not the usual na mkkipagchismisan pa at matutulog na lang after all of the days work, i recall all of the things that i really wanted in my life, pati ung mga drama na nanaginip ako ng lasing at nakatingin sa langit, kung pano ung scenery kung kelan din ako nananaginip. Am I an adult now?

 

Magaabroad ako. Kung di nako uubra maging freelance at medyo malungkot nga namanbuhay pag freelancer lang ako (ok to pag sideline lang lol…pero may bago nako plano ngaun dito…niwei…) Magaabroad ako, preferably, sa SG, kasi neighbor country lang eh, kaya keri lang na umuwi ng weekends. Twice a month lang lol! Ayoko magpamiss eh, baka masanay sila na wala ako. hahaha.

At pag nakaipon,  (medyo delecades to…di ko lang alam kung makakaipon talaga ko) rerekta nakong Spain. Yih. kapatid ng espanya sampaloc menila to caloocan. Closer to my heart. Syempre, di nako makakauwi nun twice a month kasi trip ko talaga mag aral dun. Wala lang, Basta. gusto ko dun.

at pagkatapos nun, syempre neighbors sila ng UK, so lahat ng mga trip kong banda pwede ko ng makita. YEY! hahaha~!! siomai, masasabi ko na na sobra sobrang fulfillment un pag nagkataon, at baka makalimutan ko na umuwi sa Menila. Sa espanya-sampaloc-menila-caloocan.

Di ko pa naman trip mag asawa, yumaman ng bonggang bongga, (o basta lang maka cope up ung pera ko sa lifestyle ko), o mahabang buhay (kaya di ako naniniwala sa healthy living). Ganun lang tamang trip ko mehn. Ganun lang.

*****************

Pero ngaun, inaamin ko, nandun na din ako sa point na nag-eenjoy nako sa ginagawa ko. Na, nakuntento nako sa sweldo ko na ginagastos ko talaga max na wala naman ako naiipon in the end. Na, kuntento nako na may mga kalandian lang ako at wala nako pakelam kung may kalandian pako bukas (?) Na, sa totoo lang, wala na talaga ko pakelam bukas.

Although everything has changed, magagawa ko un….syempre, knowing me, di makuntento sa panaginip lang. ahahahah~!!!

and by the way, thank you for reminding me who i am. 🙂

Advertisements

About wei vines

bitching around like a boss!
This entry was posted in go for the gold! and tagged , . Bookmark the permalink.

4 Responses to when we were so alive

  1. apollo ay nagsasabing:

    sa espana yung nasa pic di ba? parang familiar eh… saan ka pala jan pre?

  2. sasaliwngawit ay nagsasabing:

    haha, ang ganda nito… hope things are well, kapatid… 🙂 mgasulat ka pa ng mas madalas… ^^

  3. akda ay nagsasabing:

    Wei. Nakalimutan ko na yung itsura mo kaya kailangan ulit kitang makita dahil emo na naman ako ako. Saka nakalimutan ko na yung tunog ng tawa mo. Hahahah! Ganito ba yon?

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s